ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ζωγράφος
Αθήνα, 1937

Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1956-1961) με δάσκαλο το Γ.Μόραλη, αλλά παρακολούθησε και τα μαθήματα άλλων καθηγητών, όπως του Α.Γεωργιάδη, του Κ.Γραμματόπουλου, του Γ.Μαυροϊδή, του Θ.Απάρτη και του Γ.Παππά. Συνέχισε (1962-1964) τις σπουδές του στη σκηνογραφία, τη διαφήμιση και τις διακοσμητικές τέχνες, πάλι στην ΑΣΚΤ με δάσκαλο το Β.Βασιλειάδη. Το 1964-1965 πήρε υποτροφία του ΙΚΥ για τη μελέτη της βυζαντινής και της λαϊκής τέχνης στην Ελλάδα.
Στην καλλιτεχνική δημιουργία του είναι εμφανείς οι ανησυχίες για τον κόσμο μας και την πορεία του, το ρόλο του παρελθόντος στο παρόν και τα πρόσωπα του μέλλοντος. Στις σχετικά πρώιμες προσπάθειές του στη ζωγραφική (1970-1975) κινείται σε μια περίεργη ατμόσφαιρα, όπου συνδυάζονται ρεαλιστικά και σουρεαλιστικά στοιχεία, βεριστική περιγραφή και εξωπραγματικό σύνολο. Σε μερικές περιπτώσεις διαφαίνεται η επίδραση της σκηνογραφικής του σπουδής, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζεται εσωτερικός και εξωτερικός χώρος, παραστατικά στοιχεία και σχηματοποίηση.

Πολύς νωρίς, πάντως, φαίνεται ότι η προσοχή του στρέφεται στην απόδοση του φυσικού χώρου, χωρίς να μένει στους γνωστούς τύπους της τοπιογραφίας. Στα τοπία του της περιόδου 1970-1980, ο φυσικός χώρος, σκόπιμα ακαθόριστος, εμφανίζεται σε ένα είδος διαλόγου άλλοτε με αρχαία γλυπτά και άλλοτε με θέματα της σύγχρονης ζωής, περισσότερο απορρίματα του σύγχρονου καταναλωτισμού.

Η ζωγραφική του διακρίνεται από έναν εξαιρετικά γόνιμο συνδυασμό παραστατικών και αφηρημένων τύπων, πλαστικών και χρωματικών αξιών, που ολοκληρώνουν το περιεχόμενο των έργων του. Σε μερικές περιπτώσεις περνά στο κλίμα των νεοπαραστατικών τάσεων, με μορφές που φαίνονται φασματικά στο χώρο τους, ένα χώρο στον οποίο τον τόνο δίνουν οι αντιθέσεις των ψυχρών και των ζεστών χρωμάτων, στο κλίμα του εξπρεσιονισμού.
Στα χρόνια που ακολουθούν προχωρά σε μια όλο και πιο νέα ζωγραφική γλώσσα, ιδιαίτερα στη σειρά των έργων του Αέναο Τοπίο. Τώρα καταφεύγει και στην κατεύθυνση της ζωγραφικής των σχημάτων-πινάκων. Στα ακανόνιστα αυτά σχήματα-πίνακες αναπτύσσονται διάφοροι χρωματικοί σχηματισμοί που παρασύρουν το μάτι του θεατή σε μιαν ατέρμονη πορεία. Έτσι, στις τελευταίες του προσπάθειες περνά σε μια ζωγραφική που βασίζεται στον επεκτατικό χαρακτήρα του έργου στο χώρο, με ελεύθερο τρόπο.

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις («Αστορ», 1970 «Ζουμπουλάκη», 1975,1979 «Αργώ», 1978 «Αρμός», Θεσσαλονίκη, 1979 Γκαλερί «7», 1985 «Νέες Μορφές», 1986,1990 «Art Forum», Θεσσαλονίκη, 1990,1995 «Αγκάθι», 1991 «Χρυσόθεμις», 1995 κ.α.) και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές (Πανελλήνιες 1965,1967,1969,1975 Μπιενάλε Σάο Πάουλο, 1969 «Νέες Μορφές», 1971 Διεθνές Φεστιβάλ Ζωγραφικής UNESCO, Cagnessur-Mer, Νίκαια, 1971 11 Σύγχρονοι Έλληνες Ζωγράφοι, Άμστερνταμ, 1973 Greek Art Now, «C.N.A. Gallery», Σικάγο, ΗΠΑ, 1974 Πανόραμα Σύγχρονης Ελληνικής Ζωγραφικής, Ντόρτμούντ, Βρυξέλλες, 1976 «Iris Clert», Παρίσι, 1980 Ελληνικός Μήνας στην Αυστρία, Βιέννη, 1983 Μόσχα, 1988 κ.α.).
Την περίοδο 1964-1986 εργάστηκε ως καθηγητής επαγγελματικής εκπαίδευσης σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές, ενώ από το 1961, εκτός από την απασχόλησή του με την ζωγραφική, εργάστηκε και για το θέατρο και τον κινηματογράφο, για το οποία έδωσε σκηνικά και κοστούμια. Επίσης, εικονογράφησε βιβλία του ΟΕΣΒ, παιδικά βιβλία, περιοδικά (Εποχές, Ταχυδρόμος, Διαβάζω, Λέξη), ημερολόγια, («ΑΓΕΤ Ηρακλής», 1977) κ.α.
Έργα του βρίσκονται στην ΕΠΜΑΣ κ.α. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ.